codzienność

Ostatnio rzadko piszę, bardzo rzadko. Troszkę się zadziało u mnie i mam latane.
Po pierwsze - odeszła z pracy moja koleżanka, a ja dostałam "w spadku" jej teren, klientów i możliwości. Bardzo ładne możliwości, bo sporo rzeczy było nie ruszone i nie tknięte, tak zwane tereny dziewicze, nieskalane. Nastawiło mnie to pozytywnie, dało "kopa" i zaczęło mi się bardziej chcieć. Pracy mam więcej, ale przynajmniej nie robię już "na sztukę", ale na serio. Mam więcej do spamiętania i ogarnięcia, co sprawia, że czas mi szybciej płynie i wychodzę częściej zmęczona z biura. Ale nie narzekam - to akurat mi się podoba. Jestem pozytywnie nastawiona. Awansowałam również, przynajmniej na papierze... Przynajmniej, jak będę chciała zmienić pracę, to będzie to lepiej wyglądało w CV. Ten awans to był taki "papierowy", żebym nie prosiła o podwyżkę. Ale spoko, na razie mnie to nie boli :)

Mieliśmy i mamy ostatnio trochę biegania - basen córki, zmiana przedszkola z prywatnego na publiczne (kwestie finansowe zaczęły grać rolę), moje zajęcia fitness, do tego przyplątało się choróbsko i jakoś się odczepić dziadostwo nie chce.

Także to wszystko na raz złożyło się na fakt, że mam urwidupizm i chroniczny niedoczas. Pierwsze mnie cieszy, a przynajmniej jest mi z tym nieźle, bo jakby ruchliwa jestem i lekko nadpobudliwa, to drugie jednak już mniej, bo chwilami nie wyrabiam. Przychodzi weekend i... zamiast usiąść na tyłku zaczynam się realizować w kuchni, żeby mieć, co do garnuszka włożyć w tygodniu, bo wtedy już nie mam czasu gotować. I tak spędzam 2 dni robiąc zapasy, część mrożę, część zostawiam. W ten sposób do czwartku zwykle mam co jeść, a piątek jest dniem pt. "na-winie" (co się nawinie) - naleśniki/spaghetti / pizza.

gdy rozum śpi...

budzą się demony i człowiekowi głupie rzeczy przychodzą do głowy. I się człowiek zastanawia, czy popełniać głupotę, czyli słuchać zachcianek, czy raczej nie popełniać i słuchać rozumu (a przynajmniej jego resztek, które pozostały...). Bo nawet jak spełni zachciankę, to wcale nie jest powiedziane, że się to źle skończy! Może się nie skończyć wcale. Może się nie udać. A może się też udać, prawda? I będzie miło i wesoło, chociaż niekoniecznie mądrze. Ale jak człowiek rozumnie nie pójdzie na całość, to znowu pozostanie niesmak, że coś go mogło ominąć, bo gdyby a nuż? I teraz sobie człowiek myśli, co by tu...

A poza tym jest pięknie - uwielbiam wiosnę! Zieleń, liście, kwiaty, jabłonie i najpiękniejsze - magnolie. Ech... wiosna, ach to ty :)

jak to baba z bieszczad po kraju podróżowała...

Post przygotowany już chwilę temu, po wizycie u Takiej Jednej, jednak jeszcze nie publikowany. Doczekał się. Głównie z uwagi na fakt, że Taka Jedna zamierza się przewieźć Polskim Busem. Z dedykacją dla przyszłych podróżujących, hehehe.

Się wypuściłam jakiś czas temu na kilka dni z domu i się działo... a co! starsze panie też się mogą bawić! Jak mówiłam, o tym, co się działo na szkoleniu nie będę pisała, wspomnę jedynie, że nie warto jest panierowanych papryczek chilli/ pepperoni - czegoś w ten deseń, bo po ich zjedzeniu nawet kurczak w pikantnej panierce to pikuś! I dostaje się wytrzeszczu oczu. Gorzej, że skutki wykwitły mi potem na czole - dwa dokładnie i trzeba było się pastą cynkową posiłkować i dokładniej maskować przed wyjściem z domu ;)
Nic to. Podróż powrotna to było to! Czekało mnie 10 godzin jazdy. Na samą myśl o tym, już mnie tyłek zaczynał boleć, a w krzyżu łupało. Przygotowałam się rzetelnie - wygodne ciuchy, buty, poduszeczka pod głowę, lekkie przekąski na drogę. I jedziemy. Miało być ciągiem i niemal było, z drobnymi przerwami w 3 dużych miastach (pozdrawiam Ewę! byłam na Waszym dworcu!).
Generalnie nastawienie miałam takie - iść spać i przespać te 10 godzin, co na co dzień mi się raczej nie zdarza ;) Wybrałam sobie takie miejsce, że przede mną i za mną nikt nie siedział. Zależało mi bowiem, żeby nikt mi nie rozkładał siedzenia oraz żebym ja nikomu nie przeszkadzała.

Ale... Po pół godzinie jakiś ciul na kaczych nogach, zwany dalej "burakiem" postanowił sobie włączyć film na laptopie. Wszystko okej, tylko że on sobie wyjął słuchawki - z uszu, nie z kieszeni. I sobie oglądał. Najczęściej powtarzającym się słowem było "FUCK!!!" - rzucane z pasją. Było sporo strzelania i pisku jakiejś złapanej kobiety. Nic to, skoro 3 gniewne moje spojrzenia nie pomogły mimo ich zauważenia, westchnienie też pozostało bez echa (przecież wiadomo wszem i wobec, że kobieta nie mówi wprost, o co jej chodzi!!!), to się odgryzłam :P Wyjęłam słuchawki ze słuchanego radia i panu zagrała akurat Rihanna... Tym razem to burak na mnie spojrzał, westchnął i ... wyłączył film. No to ja radio też :)

Nic, cisza, spokój, jedziemy.... Ale, ale... człowiekowi w podróży, czasami COŚ się może zachcieć! I Polski Bus ma to do siebie, że posiada toalety! Po odjechaniu z dworca Ewy przyszło mi sprawdzić, jak tam jest. No i takie mam wrażenia. Ciasno, ale spoko - miejsca starczy. Chociaż gdybym była w 9-tym miesiącu ciąży, mogłabym mieć problem z domknięciem drzwi. Ale nie byłam, więc spoko. Zamknęłam. Potrzebę zaspokoiłam i....... i wyszła ze mnie baba z bieszczad... Bo... wstyd się przyznać - nie wiedziałam gdzie się spuszcza wodę! Człowiek czasem podróżował w różne miejsca, spotkał się z paroma rozwiązaniami, wiedział, że czasami są guziczki, czasami fotokomórki, czasami panele... no po prostu różnie bywa. Nie tym razem jednak. Stałam jak ten kołek w tej klaustrofobicznej toalecie i ni huhu!!! Nie ma! Guziczka, kropeczki, panelika, przycisku - nosz kurde nie znalazłam! Wymacałam całe pomieszczenie! Dużo tego nie było, więc spoko. Wymacałam wszelkie światełka, podejrzane guziczki, które okazały się zaślepkami - no wszystko. Udało mi się ciapnąć troszkę mydła na ręce - woda już nie poleciała! Musiałam łapki wytrzeć papierem, bo umyć się nie dało. Wpadłam nawet na genialny pomysł, że może gdzieś pod nogą, jak w pociągu.. też nie. A przecież pani przede mną JAKOŚ spuściła - słyszałam! Skoro nie pod nogą, to może na nacisk reaguje? Że kobieta "nie siada" to wiadome. Się siusia w pozycji zwisającej ponad... Może wymaga opadnięcia? No to już! Klapa w dół, tyłek na klapę i naciskam... Wstałam i nic - oczywiście! Akurat musiało mi się to przydarzyć! Trudno.. trzeba w końcu wyjść, przecież nie będę podróży kontynuowała w toalecie. Lekko nasłuchując, czy nikt za drzwiami nie stoi.... delikatnie uchyliłam drzwi.. nikogo nie ma! i fruuu - jak na skrzydłach uciekłam do siebie, żeby nikt nie wiedział, która to taka kulturna, wody nie spuściła. 15 minut później kierowca zarządził postój na stacji, przy której był McDonald - nikt mnie nie wyprzedził w drodze do umywalki z mydłem!

ironia losu i takie tam

Wiecie czym jest? Ona ma miejsce wtedy, gdy jedna z największych gaduł w tym kraju ma problemy z gadaniem! A dokładniej, gdy pieje jak młodzieniec po mutacji, płynie przechodzi w seksowną głęboką chrypkę, zwaną czasem zapitym głosem, po to by znowu zapiać jak kogut i na chwilę stracić głos całkiem. Porażka :( a ponieważ ta "ironia" trwa od soboty, to chyba czas na lekarza.... Zostałam dzisiaj komisyjnie wysłana do domu, aby mieć tzw. dzień administracyjny, czyli wszelkie biurowe rzeczy niewymagające mówienia...

A tak w ogóle....

Chodzę z moimi dziećmi tu i ówdzie i mam możliwość poobserwować inne matki i ich "pociechy". I dochodzę do takiego nieskromnego wrażenia, że mimo błędów i niedociągnięć, to całkiem niezła jednak ze mnie matka jest. Wiem, samochwała w kącie stała... Zaraz popadnę w samozachwyt :P

Rzecz w tym, że mam w zwyczaju traktować moje dzieci jak ludzi, małych, mniej rozsądnych, nieco głupiutkich czasami, ale ludzi. A nie "święte krowy". Staram się im cały czas wpajać, że nie są na tym świecie sami. Że jak wariują w przychodni w poczekalni, to nie tylko mi, ale całej poczekalni przeszkadzają i wystawiają na ciężką próbę cierpliwość. Że jak jest na urodzinach jako gość, to nie ono gra pierwsze skrzypce. Że jak rozmawiam z innym dorosłym to należy chwilkę poczekać, bo tak jest grzecznie. Że jak jesteśmy w sklepie, to nie wariujemy. Że jak jedziemy autobusem, to nie krzyczymy, a jak siadamy, to uważamy, żeby nikogo nie kopnąć. I że nie siada się z butami na siedzeniu, bo potem ktoś tego siedzenia również używa - nie tylko oni. Może to brzmi jak jakieś masakryczne zakazywanie. Ale takim nie jest. Uczę ich, że ludzi należy szanować. Tłumaczę im, że należy mieć na uwadze otoczenie. Mimo, że są dziećmi, są też pełnoprawnymi ludźmi. I kultura ich również obowiązuje. I szacunek. Ale... może się mylę i popadam w samozachwyt - niesłuszny całkiem?

żyję!

Jestem, żyję, tylko mam taki zapierdziel, że mało nóg nie pogubię! Syn w nowym przedszkolu, córka na kursie pływania, matka w locie. Wiosna u mnie póki co pełną gębą. Latam w cienkiej kurtce i dzisiaj zadebiutuję w balerinach!
A poniżej - się chwalę, a co! (to ja, tyłem;) )Jest tego więcej - robię non stop!
Może ktoś chce kupić? Dla siebie bądź dla znajomej/ żony/ konkubiny/ dziewczyny/ partnerki/ kochanki (chyba wszystkie możliwości wymieniłam?)

jestem twarda!

Na dzisiaj, bo tak, bo się nie dam i już!

https://www.youtube.com/watch?v=PstrAfoMKlc

życie - choroba przenoszona drogą płciową

Uprzedzam - będzie "jęczajting"!!! Osobom wrażliwym na ten rodzaj sportu mówimy "nie czytajcie dalej!"

Zaliczyłam w ten weekend proces powolnego umierania.... Po prostu koszmar jakiś! Pieprzyć geny i pozostałości ich po matce w moim własnym osobistym organizmie. Mam dość i nadaję się do sanatorium, a nie do roboty.
Miłe złego początki...
...czyli najpierw poszłam na mecz i było fajnie. Grali jak trzeba, dali Czarnym łomot jak ich mało, urządzając sobie trening. A potem się zaczęło...
Najpierw lekkie ćmienie, które sobie postanowiłam od razu zbić tabletką. Nie pomogła jedna, to wzięłam drugą. Jak szłam spać o 22, zażyłam trzecią, bo nie raz było tak, że szłam spać z nadzieją, że mi przejdzie, a nie przechodziło. Całą noc męczył mnie sen, że źle się czuję, że mnie potwornie boli głowa. Wstałam o piątej i to nie był sen, jak się okazało - czwarta tabletka.... Pobudka o 8.30 - napierdziela dalej, a ja wyglądam jak siedem nieszczęść. Rodzinę z domu wypędziłam (proszę iść do babci i nie wracać za szybko, bo mamusia zdycha). Może mała kawka? Nie. Może lekkie śniadanie? Nie. Może herbata? Nie. Może drzemka? Nie. Może zielona herbata? Nie. Może drzemka i wietrzenie intensywne? Nie. Może ketonal???? (mamy już 16-tą na zegarze). Nie, ale jakby napierdzielanie przeszło w bolenie... 20.30 - idę spać, bo co to kurde ze sobą robić? W nocy napierdzielanie łba (nie zasługuje na łagodniejsze określenie) płynnie przeszło w napierdzielanie brzucha i nóg. Proces powolnego umierania trwa...
Wiecie jak miło powitać tydzień po TAKIM weekendzie? Normalnie zerwałam się "prawie" jak skowronek! Prawie robi różnicę. Czuję się, jakby mnie ktoś przeżuł, pogryzł i wypluł. A potem jeszcze po tym walec przejechał. Cienie pod oczami mam gigantyczne, powieki spuchnięte, tona pudru dla zamaskowania (nieudane to niestety). W d... poważaniu mam dzisiaj wszelki dress code - przylazłam w swetrze, trepach, ubrana w minę "won ode mnie, jak nie chcesz oberwać". Gdyby nie fakt, że ciężki tydzień czeka w pracy do ogarnięcia, poszłabym na urlop na żądanie. (żądam wolnego i żeby mi nikt doopy nie zawracał). A wszystko to przez moją mamusię - takie "atrakcje" mi w genach przekazała :(

Dla wzmocnienia efektu - w kąciku ust przyczaiła mi się mała opryszczka. Na prawdę mała... w przeciwieństwie do tego, co po niej zostało. Jeszcze jedno zapomnienie się, np. podczas ziewnięcia, picia, jedzenia, mówienia, a będę się uśmiechała niczym Joker z batmana! I to nie będzie makijaż, tylko rzeczywiście poszerzone usta w wyniku rozerwania!!!! Czy teraz już zaczynacie sobie wyobrażać, w jakim cudownym jestem nastroju, i jak bardzo kocham poniedziałki??!!??!!

http://demotywatory.pl/4252254/Poniedzialek

Na poprawę humoru - niedzielny dialog z Młodą.

M - wiesz mamusiu, chciałabym spędzić z Tobą trochę czasu, może usmażymy oponki?

Ja - a wiesz kochanie, co chciałaby twoja mamusia? .... Przenieść się na marsa!

M - przecież tam nie ma życia, mamo...

Ja - no właśnie!

M - oj, mamo, jaka ty jesteś zabawna! Nudziłabyś się sama!

Ja - oj, nie wiem....